asma köprüler gibi korkak ve ürkek
daha en başından yıkık inşa edildi hayatımız
bilmediÄŸimiz bir senaryoda
ezbere replikler söylüyoruz
yalan dolan
perde ne zaman kapanacak ?
peki ya, sonunda kim alkışlayacak ?

~

yağmurdan kaçmak neye yarar ?
gözyaÅŸlarımızla ıslanırken ruhumuz…

~

büyüdük artık biz.
şarkılardan fal tutmak geçmişte kaldı.
gülmek kahkahalarla…
büyüdük artık biz.
inanmak zor artık sevdalara…
onlar eski filmlerde kaldı.

~

sokak lambaları yanmaya baÅŸlıyor dışarda. gün batımının ilk iÅŸareti. pencereden bir avuç insanın silüeti gözüküyor. ellerinde kese kağıtları… içlerinde akÅŸamki öğünleri var muhtemelen. “çevremizi temiz tutuyoruz” artık. plastik poÅŸet yerine kese kağıdı veriyorlar marketten. kocaman kese kağıdına sarılmış ufak tefek bir kız dikkatimi çekiyor. tipik bir çehov karakteri gibi. içini o kadar çok doldurmuÅŸ ki taşıyabilmek için kağıda kollarıyla sarılmak zorunda kalmış. hamile gibi yürüyor. en az 7 aylık. komik!

hava tamamen karardı. dışarısı çok soÄŸuk olmalı. rüzgarın uÄŸultusu korku filmlerini aratmayacak türden. yine de dirençli insanlar var anlaşılan. aÄŸzında sigarası, kafasını önüne doÄŸru gömmüş bir erkek var orada. tam türk karakteri iÅŸte. baÅŸka hangi milletin insanı bu soÄŸuÄŸa raÄŸmen sigara zevkinden ödün vermez ki… ÅŸimdi yanına biri daha geliyor o erkeÄŸin. sigarasından ikram ediyor. diÄŸeri nazikçe reddediyor. yani ben nazikçe olduÄŸunu düşünüyorum. onları kuklalarım gibi düşünüp konuÅŸturuyorum. komik!

kıyamet sessizliÄŸi hakim artık. birazdan herkes mışıl mışıllayacak. derken bir anda gürültü: “s.eyim benim hayat!”. bu iyelik eki evde unutulmuÅŸ küfür, yeni türkçe öğrenen arkadaşımdan baÅŸkasına ait olamaz. lise hocası tribiyle “kendini de unutsaydın evladım” diyesim geliyor. lakin arkadaşım benden daha hızlı; startla beraber poligondan fırlayan kiÅŸnek atlar gibi tükürükler saçarak arapça küfürleri ardarda sıralıyor. ne denir ki? evladım küfretme demiyorum hobi olarak gene küfret? komik!

gün biterken bazıları gözlerini huzurla kapatıyor. bazıları mutsuzlukla muhtemelen. çok az bir kısmı ise hiçbir şey hissetmiyor, hissedemiyor. başkalarını gözetliyor. dışarda akıp giden onlarca hayatın hatıratını tutuyor. sonsuzluğa karıştığı düşünülen onlarca ehemmiyetsiz an, onların göz ucundan süzülüp tekrar hayat buluyor. var ki onlar, nesilleri tükenmek üzere olsa da. peki neden ben? hiç komik değil!

Aslında ÅŸu yazıyı yazdıktan sonra yazmak ne kadar doÄŸru bilemiyorum. Orada biraz geyik malzemesi yapmıştım 2010′u. Åžimdi ise 2 gün kala yeniden düşünüyorum. Belki çok kliÅŸe olacak ama gerçekten bana hiçbir güzellik getirmeyecek bir yıl ise ben 2009′da da takılabilirdim pekâlâ. Yine depresif moddan çıkamayacaksam, iÅŸ stresinden kurtulamayacaksam, hemen hergün aynı ÅŸeyleri yapacaksam ve buna her defasında lanet edeceksem neyime gerek bu yeni yıl ?

Yeni yıla genelde aile ve tanıdıklar toplanıp bir arada olup şen şakrak gireriz aslında. E hani nasıl başlarsa öyle devam ederdi ? Kimi kandırıyorsunuz siz kuzum ? İlla kırmızı don mu almak lazım ? Noel Baba zaten evlatlıktan reddetmiş beni. Geçelim bu pembe yalanları. Yine bana hüsran, yine bana yalnızlık var. Ama olsun size şimdiden mutlu yıllar !