
çocukken düşündüğüm kadar kolay deÄŸilmiÅŸ “büyümek“.
“ben büyüyünce…” diye baÅŸlayan cümleleri rahatlıkla kurarken,
gerçekleri söylemedi annem ve babam bana.
bir süre sonra, yaÅŸadıklarımın ilkokulda taşıdığım çantamdan daha “ağır” geleceÄŸini bilseydim,
küçükken inandığım masallarda saklanırdım, oyuncak tavÅŸanımla…
(nice mutlu yıllar bana)
~

asma köprüler gibi korkak ve ürkek
daha en başından yıkık inşa edildi hayatımız
bilmediÄŸimiz bir senaryoda
ezbere replikler söylüyoruz
yalan dolan
perde ne zaman kapanacak ?
peki ya, sonunda kim alkışlayacak ?
~

yağmurdan kaçmak neye yarar ?
gözyaÅŸlarımızla ıslanırken ruhumuz…
~

büyüdük artık biz.
şarkılardan fal tutmak geçmişte kaldı.
gülmek kahkahalarla…
büyüdük artık biz.
inanmak zor artık sevdalara…
onlar eski filmlerde kaldı.
~