sustular… sadece gözleri konuÅŸuyordu her ikisinin de..
elleri birbirine kenetlenmiş, dudaklarından sessiz çığlıklar dökülüyordu..

is karası gibiyim o temiz ellerinde
dil yarası gibiyim o masum sözlerinde
kal deme hiç bunu benden isteme

hiç başlamamıştı diye düşündüler.. keşke hiç başlamasaydı da,
bunca yara bere olmasaydı ruhlarında…
karanlık dünyalarında, birbirlerinin ışıklarıydı ikisi de..
delilikten bir adım önce…

sus bu gece bana aşktan sakın hiç bahsetme
dur bu gece bana dokunma beni delirtme
sana boÅŸuna umut vermek istemem

geceleri “bir” olan bedenleri, zincirlenmiÅŸ ruhları… artık sona gelmiÅŸlerdi…

mum gibiyim senin ışıl ışıl gözlerinde
kum gibiyim uçsuz bucaksız o çöllerinde
kış gibiyim yakan yaz güneşinde

kazanan “gurur” olacaktı… birbirlerinden çaldıkları gözyaÅŸları, hüzünleri yüreklerinde…

hırsız gibiyim kadehteki o ruj izlerinde
dil gibiyim yanağındaki o beninde
“kal” deme hiç… bunu benden isteme…

yol alma vakti gelmiÅŸti… baÅŸka vücutlara, baÅŸka yalan ve pervasız seviÅŸmelere…

çağıran bir şeyler var hep beni uzak şehirlerde
bana ait birşeyler var o sert gülüşlerde

herÅŸey artık “eskisi” gibi olacaktı.. daha acımasız… daha sessiz… daha çok kanatan…

sen yine olduğun gibi kal benim için sakın değişme
giderim bugün ha yarın hareket vakti gelince

gitti… “hareket vakti” gelmiÅŸti…

sen yine olduÄŸun gibi kal ben misafirim bu ÅŸehirde
bir el sallarsın yeter hareket vakti gelince