Farkettim ki, yıllar geçtikçe (en azından çocukluktan gençliÄŸe doÄŸru yol alırken) “uyku“nun insan için deÄŸeri ve anlamı farklılaşıyor. Çocukken, ebeveynlerimizin deyimiyle “uyusun da büyüsün” tandanslı bir olgu iken, büyüdükçe ve “gerçek” hayata dahil oldukça uyku, kaçışın ta kendisi oluyor. Stresten, sıkıntılardan, en önemlisi hayattan… Dipsiz, karanlık bir kuyuda, kimsesiz bir huzurevi gibi geliyor uyku… Uyku… Birazcık uyku… Bütün isteÄŸim buydu…