Çok değersiz arkadaşlarım,

Sizler için dikenlerimi bileyip geldim. Çok sevindiniz değil mi? Ah, kuzucuklarım deyip bir an yüzünüzde gülümseme oluşması ihtimalinden nefret etmemden mütevellit nasıl hitap edeceğimi bilemediklerim benim… Çok özledim len sizleri. Ahahaha şaka tabii ki, en büyük lanetler sizinle olsun.

Bu noktada kendimden şüpheye düştüm. Uzun zamandır -iki gündür- alkol kullanmıyorum. Yine uzun zamandır kendi başıma kalıp psikopatça şeyler düşünmüyorum. Nefretimi sizlere yeterince yansıtamamaktan korkuyorum. Kalan bir nefret varsa tabii…

Kendimi bildim bileli toplumdan ve onu oluşturan insanlardan uzak durmayı yeğlemiştim. Siz yiyip, içip, buna da şükür tanrım diyordunuz. Ben kusuyordum. Siz bir derdiniz olduğunda en bi’ “kankinizi” arayıp, onun omzunda ağlıyordunuz. Ben vücudumun muhtelif yerlerini kesip acının doruklarında dolaşıyordum. Siz sevgilinizden ayrıldığınızda başka vücutlarla “oyun” oynuyordunuz. Ben alkol komasındaydım, ne yaptığımı hatırlamıyorum. Size göre ben, “ezik”tim. Bana göre göre siz, boşuna oksijen tüketen varlıklardınız. Evet evet, aynen böyleydi. İnkar edenlere göbek deliğimdeki pamukları temizlettiririm. Ona göre bak!

Yazılarımdan mahsur kalıp depresyona girdiğiniz-bak bu özgüven bana bile fazla ama ne yapabilirim? Sadece sizi taklit ediyorum-dönemde ateşkes ilan ettim. Ha, ilan ettim de ne oldu? Kim bi tarafına taktı? Olsun sizin için küçük benim için büyük bir adımdı. Sizin gibi yaşamaya, hayata sizler gibi bakmaya çalıştım. Benim gibi birisi için çok mümkün olmadı doğal olarak. Tamamen sizler gibi olmak çok korkutucu çünkü.

Düşünsene; iki paragraf öncesinde anlattığım “siz” tasviri… Hissetmeyen, yaşamayan insanlar… Şu yazdıklarımı okuduğunda sinirlenecek belki. Zaman kaybı olarak görecek. Ama on dakika sonra unutacak herşeyi. O kadar ruhsuz, beyni o kadar ambele olmuş ki; yarın kıyamet kopacak desem, “neden, nasıl” sorularını sormak aklına gelmez. O kadar umursamaz olmuş ki; “Öyle mi? Bu gece de biz kopalım ayol!” diyecek. Bu tipler yine iyi bana sorarsanız. Bir de bu yazıyı okuduğunda beni onaylayacaklar var. “Ay hakikaten öyleler, ne kadar doğru bir tespitte bulunmuşsun.” kişicanlarından bahsediyorum. Bu ahmaklar, kendilerinin “siz” diye bahsettiğim tarafta yer almasına dayanamazlar. Çünkü o şekilde yaşamanın rahatsızlığını içten içe hissederler lakin onlar gibi davranmaktan geri durmazlar.Zeki, kültürlü, her bi’ şeyin farkında elit insan olmak isterler. Ama bunlar için malzeme yok sizde hacı, kusura bakmayın. Benim gibi olabilmek için klozete bıraktığım artıklardan 40 kilo kadarını yemeniz lazım önce. İngilizce’deki “poser” kelimesi tam bunlar için yaratılmış galiba. Ama sizler daha acınası durumdasınız, benden söylemesi. Hatta sadece ben söylemeyeyim; nietzche de aynı şeyi söylesin “üstün insan” aşamalarını açıklarken.

Sonuç olarak neymiş; hepiniz ahmaklar sürüsünün saygıdeğer birer üyesiymişsiniz. Hayatı yüzeysel olan adamdan bu yazının ana fikrini anlamasını beklemek tuhaf olurdu değil mi? Sevgili ahmak okurum; şimdi “ne salak bi adam bunu yazan yeaaaaa!” diyebilirsin. Senden tek bir ricam var: “yeeaa” derken a harfini mümkün olduğunca uzat. Uzat ki bu yazının “emeğe saygı +reppp” şeklindeki karşılığını alabileyim. Artık egonla beraber kaba etini şişirmeye devam edebilirsin. Bakalım hangisi önde gelecek…