Yine yeniden İzmir

İstanbul’un kaosundan kurtulup, bayram ertesi 3 günü de izin olarak koparınca önceden planlanmış İzmir seyahati gerçekleÅŸmiÅŸ oldu. Bilen bilir, önceden hiçbir bağım olmamasına raÄŸmen İzmir aşığı biriyim. “Önceki hayat” durumları mı bilmem ama beni çeken birÅŸey olduÄŸu kesin İzmir’de. Hemen “kızları” demeyin. Evet kızları güzel ama beni baÄŸlayan birÅŸey deÄŸil 
Kordonboyunu özlemiÅŸtim. Havasını, insanlarını, İstanbul’a oranla dinginliÄŸini, denizini… Bir yanım İzmir’e götürüyor beni hep. Kendi memleketimden bile çok seviyorum desem yalan olmaz 
Ayrılırken buruk bir mutluluk vardı yüzümde. Sahiline son bir kez daha bakıp, bir dahaki ziyaretin ne zaman olacağını bilmeden içimden tekrarladım. “İzmir… Güzel ÅŸehir”


ben de merak ediyorum izmiri, giderim inşallah bi gün. ama arkadaşlarımla da görüşmeyi ihmal etmem yani. onu da söyliyim:P
kafama taş atıldı sanki
Åžu İzmir’le alakası olmayan ama İzmir ÅŸarkısı duyunca bi hüzünlenen bi gözleri dalan tek “enteresan” benim sanıyordum. Bu konuda yalnız olmadığımı bilmek güzel. Zira etrafımda bu savı doÄŸrulayacak bir insan dahi yoktu. Bir daha gidilirse, bizden de selam İzmir’e! (:
baş üstüne efendim
“enteresan”lıkta yalnız deÄŸilsin evet
adı bile yetiyor İzmir’in, insanı kendine baÄŸlaması için. 