1 Nisan 2005. ÇoÄŸu insan için alelade bir gün. Ben, bundan tam 5 sene önce, yüksek lisansı bırakmıştım. KTÃœ’de okuduÄŸum için, yanlarına gidip geldiÄŸim Rize’deki akrabalarımı, günün “1 Nisan” olması nedeniyle inandıramamıştım okulu bıraktığıma. Babam bile ilk söylediÄŸimde inanmış ama onlar inanmamıştı

Tam 5 yıl geçmiÅŸ aradan. Bir süre iÅŸsizlik ile boÄŸuÅŸtum. Sıkıntılı bir dönem geçirdim ama ÅŸimdi (çok şükür) herÅŸey yolunda gidiyor. Ä°ÅŸ baÅŸvurularında klasikleÅŸmiÅŸ bir soru vardır, “5 yıl sonra kendinizi nerede görüyorsunuz ?” diye. Açıkçası ben o kararı alırken, bu kadar ayrıntılı düşünememiÅŸtim geleceÄŸimi. HerÅŸey ters gidiyordu ve okulu bırakma kararını almam kaçınılmaz olmuÅŸtu. Åžimdi geriye dönüp baktığımda, 5 yıl içinde insanın gerçekten olgunlaÅŸabileceÄŸini, hayattan isterse dersler çıkarabileceÄŸini görüyorum.

Belki bundan 5 yıl sonra, çok daha farklı bir konumda ve durumda olacağım, onu Allah bilir. Fakat ÅŸu bir gerçek ki; insanın hayatını kendi seçimleri yönlendiriyor. Zaman zaman aksamalar, yoldan sapmalar olsa da; hayat, kendi planladığınız ÅŸekilde gidiyor bunu unutmamak, kararları buna göre vermek gerekir. Ä°stediÄŸiniz hayatı yaÅŸamanız dileÄŸiyle…