80′li yılların sonlarında, uzakdoÄŸulunun teneke diye ülke dışına gönderdiÄŸi, yurdum insanına bilmem kaç kupon karşılığı gazetelerimizce verilen bir bilezik vardı. Yalan yok biz de almıştık bu bilezikten. Tabii stres bileziÄŸi diye adlandırılan bu teneke parçasını taktıktan hemen sonra çakralarımızın açılacağını, Nirvana’ya ulaÅŸacağımızı mı sandığımızdandır bilinmez, pek bir etkisini göremeyince, kendisi adına yakışır ÅŸekilde bizi strese sokmayı baÅŸarmıştı. Halbuki biz ona uzakdoÄŸu mucizesi gözüyle bakmış, bizi tüm dertlerimizden kurtaracağını varsaymıştık. Pek bi’ safmışız ! (:

Bileziksiz olmak koşuluyla çakralarınızın açık olduğu günler diliyorum efendim (:

Dallas 30 yaşında imiÅŸ efendim. Kendisine yetiÅŸemedik ama “Hayat AÄŸacı”, “Yalan Rüzgarı” ve “A Takımı”na yaşımız müsaitti. Ama o zamanlar analarımızın dizinin dibinde iken mecburiyetten seyrettiÄŸimiz bu diziler diışında, kendi yaşımıza uygun çizgi filmler furyası ile meÅŸguldük.

Ne bileyim; Susam Sokağı, He Man, She-Ra, Thundercats, Voltran filan… Åžimdi düşününce.. YaÅŸlandığımı hissettim be (: Çocukken Voltranı oluÅŸturacağız diye mahalledeki arkadaÅŸlarla bir olup kafayı gözü yardığımız günler, ünü Ronaldinho’dan bile fazla olan, japon futbolcu elemanın akila (ya da her neyse) ÅŸutunu çekeceÄŸiz diye her seferinde arkadaÅŸlardan birinin annesinden yediÄŸimiz fırçalar…

Åžimdiki çocukları Pokemon’ları ve CS oyunu ile baÅŸbaÅŸa bırakarak, “80′leri ve 90′ları seviyorum” diyerek yazıma son veriyorum (: